Gedenkgoedblog

Liever een kritische of een grootse blik?

2012-03-05T12:59:00.000-08:00

In het vliegtuig, naast het raam. Onder mij een lappendeken aan stukjes grond. Bos, water, woonwijken, landbouwgrond in allerlei soorten en maten, moerassen. Ik vlieg boven Amerika. Het grote Amerika, het land waar afgelopen eeuwen van over de hele wereld mensen neerstreken. Mensen die niet wisten waar ze aan begonnen. Pioniers in een ‘nieuw’ land. Een groot land.

Pioniers zonder besef van de grootte van het land, noch van het klimaat, de traditionele inwoners, de grillen van de natuur of de andere pioniers met hun gebruiken en gewoonten. Daar waren ze dan, met elkaar in dit grote land. Met een onbekend leven voor zich.

Eeuwen later kom ik aan. In datzelfde Amerika. Daar ben ik dan. Wat breng ik met me mee?

Een kritische blik. De kritische blik.

De kritische blik is een manier van kijken, van oordelen die we ons eigen gemaakt hebben in de jaren 70. Gabriël van den Brink, een cultuur socioloog, introduceert dit concept om duidelijk te maken dat er een omslag geweest is in onze manier van kijken, van waarnemen, van denken. In mijn vrije vertaling: waren we voorheen tevreden met dat wat ons verteld werd, wat ons geleerd was … dan zijn we daar nu -soms al bij voorbaat- kritisch op. De jaren 60-70 zijn een omslagpunt geweest: kritisch denken leverde ons op dat we los konden komen van bestaande gewoontes, gebruiken, regels en patronen. Vandaaruit ontstonden milieu en vredesbewegingen, emancipatie en groei mogelijkheden voor allerlei verschillende bevolkingsgroepen. Onze kritische blik bracht ons verder. Was een stap in ons groeiend bewustzijn.

Ik ben -geboren in 1963- groot geworden met die kritische blik. Die draag ik. Ben ik. Te pas en te onpas ben ik kritisch.

Wat ik ‘dus’ zie in Amerika. Ik zie een groot land. Grote auto’s, grote hotels, grote koppen koffie, groot formaat mensen ook. Ik ervaar dat Amerikanen groots denken. Amerikanen mogen succesvol zijn. Amerikanen genieten van hun succes: geen gewoon succes, liefst groot succes! En daar kom ik dan met mijn kritische blik. Mijn kritische blik levert meteen commentaar: ‘Het mag wel een beetje minder’. En ‘Eerst zien en dan geloven’. ‘Kortzichtig die Amerikanen’.

Wat er eigenlijk gebeurt? Mijn kritische blik zit me in de weg. Ik vind al ergens iets van, heb al een standpunt ingenomen en daarmee ‘luister’ ik naar hun verhaal. Kijk ik naar hun wereld. Het staat echt contact in de weg. Het belemmert zelfs in een ‘objectieve’ waarneming. Oeps, dacht ik toch altijd dat mijn kritische blik me hielp om objectief waar te nemen en iets vanuit verschillende gezichtspunten te bekijken…

Dan deden de pioniers van weleer het toch beter. Die kwamen samen vanuit allerlei verschillende plekken van de wereld, met evenzovele gewoonten en gebruiken. Ze hebben elkaar gevonden in de overeenkomsten. Ze waren in een nieuw land, een groot land, een land met nieuwe mogelijkheden, op zoek naar succes. Amerikanen zijn niet bang om groot te denken, om succes te hebben. Amerikanen hebben collectief een grootse blik ontwikkeld.

Daar ga ik ook voor: voor die grootse blik. Ik ga voor het onbekende en voor succes!

Amerikaanse koekjes op brabantsbont

2012-02-25T18:26:00.000-08:00

Het water was onstuimig geweest, de wind koud. Toch was het heerlijk geweest op het water: de zon scheen al warm en samen in kadans roeien tussen de rietkragen van de Mark in heerlijk!

Na het roeien is er dan koffie. Koffie met koek. De roeivereniging heeft twee koekblikken: - vierkant, ietwat gebutst, toch past het deksel nog en met zo’n wit/blauwe puur Hollandse lanschapsplaatjes erop. De blikken zijn immer goed gevuld met volkoren koekjes. Als lid van de roeivereniging ga je je hechten aan de blikken en de koekjes. Een koekje bij de koffie is een gewoonterecht met precies de juiste ‘smaaksensatie’.

Maar vandaag bracht ik Amerikaanse koekjes mee.

Daar zaten we: zes dames en één heer. Tevreden over onze inspanning, lekker warm achter glas in het zonnetje met koffie en een speciaal koekje in het vooruitzicht. Aandacht voor de koekjes. Aandacht voor de vorm, de versieringen en de kleur. Charlotte koos de eerste: de grootste met spikkels. Dorien koos voor een kleine met chocolade. Donna wilde er een delen met Marcella: ze probeerde het toch wel lange koekje te breken. Dat leek niet te lukken. Marcella koos haar eigen koekje. Kees volgde …

‘Wel een beetje droog’, durfde Charlotte te zeggen.

Dorien keurde haar koekje en vertelde ‘Het smaakt naar pepernoot’. Haar gezicht vertelde ons dat deze associatie nog wel wat vraagtekens voor haar opriep: je hebt heerlijke pepernoten en de wat mindere pepernoten. Die van vorig jaar zullen we maar zeggen. In welke categorie moest dit koekje nu plaatsen?

Er werd door elkaar heen gepraat. Koekjes-commentaren gingen over en weer. Tijd om te vertellen hoe het echt zat. ‘Het zijn Amerikaanse hondenkoekjes’. ‘Koekjes voor de hond’.

Ontsteld. Verrast. Schrik. Het praten werd kakelen en het proeven stopte abrupt.

Commentaar, vragen, opmerkingen, oordelen, nog meer verbazing. En nog meer ontsteltenis. Ze zagen er zo echt uit! Ongeloof ook.

Sommige van ons proefden nog eens en nu met meer en andere aandacht. ‘Lekker’ was het niet; niet ‘koekjes-lekker’. Gelukkig waren er nog de gebutste koekblikken met de welbekende inhoud als troost.

Ps Mijn ploeggenoten hadden ’t kunnen weten ….drie weken geleden zond ik hen deze blog http://gedenkgoed.blogspot.com/2012/01/cupcakes-en-andere-lekkerijen.html

Een fiets is niets

2012-02-05T20:07:00.000-08:00

Blog numero 7 over perspectieven

Hier zien ze het anders

In Florida heb je auto's, taxi's en bussen. Daartussen door rijdt soms opeens een inmens grote en indrukwekkende truck of je ziet een biker voorbijgaan. Nee, een bike is geen fiets. Een bike is een grote, glimmende, indrukwekkende zwarte motor, inclusief glimmers. En voor dit vertoon wordt nog eens extra aandacht gevraagd door het ronkende, diep brommende en scheurende geluid van de motor. Geen fiets dus. Een fiets heet hier een bicycle.

Een bicycle en een bike lijken in hun status hier het tegenovergestelde. Kijk, zo parkeer je hier een fiets:

Je stapt af en zet h'm tegen een boom. Niemand die er interesse in zou kunnen hebben.

Of deze: op zijn standaard gezet. Verder niet interessant. Niemand die h'm zou willen hebben, lenen of meenemen. Ook deze staat inderdaad niet op slot. Hij heeft er wel één, een slot, maar dat wordt niet gebruikt.

Een fiets is hier niets. Het lijkt geen bezit. Het is in iedergeval geen gewild bezit. Bescherming tegen diefstal is niet nodig. Onwaarschijnlijk vanuit mijn nederlandse perspectief. En onbegrijpelijk vanuit mijn perspectief als fietsliefhebber.

Zonder auto kom je hier niet ver: de afstanden zijn hier groot. Blijft over fietsen of met de bus. En daar is iets moois uit ontstaan. De fiets mag mee op de bus!

Zoiets kan alleen maar hier. Hier waar de fiets niets is. Hoe groot zou zo'n drager in Nederland moeten zijn om het fietsend publiek te dienen?

NB de bus uit het filmpje is een echte sight seeing tourist bus; een trolley. Hier nog een inside-foto voor degene die de BOB-blog gelezen hebben.

Perspectieven en Compassie

2012-02-03T06:34:00.000-08:00

Blog numero 6 over perspectieven en compassie.
Hier zien ze dingen anders

Nog twee dagen Wizards. Wizards? Ja, dat is de cursus waar ik voor naar Florida gevlogen ben. En niet alleen ik: cursisten komen van over de hele wereld. Korea, Australië, Noorwegen, Brunei, Peru, China, Hongarije … we zijn met ruim 3600 mensen. Jong en oud vanuit meer dan 40 verschillende landen.

Wat komen die hier doen? Kan dat alleen hier?

Ja, dat denk ik wel. Hier kun je op een ontspannen en praktische manier een kijkje nemen in je eigen bewustzijn. De vijf blogs van afgelopen dagen gaven jullie een kijkje in het mijne.

Hier, in Florida USA zien ze het anders? Ja, dat klopt, maar ik zie het ondertussen ook anders. Ik heb de afgelopen tien dagen rond ‘gekeken’ in mijn eigen bewustzijn. Achter mijn weerstand (ja, die creëer ik ook) heb ik veel mooie, leerzame, leuke kanten gevonden. Ook allerlei identiteiten en archetypes die mij leiden en nogal eens blijken dat ook de veroorzakers van mijn lijden. Conclusie is de realisatie: ‘Ik creëer het allemaal’.

En als je dat beseft; als je beseft dat jij het zelf bent die het allemaal creëert, dan voel je ook de kracht dat je kan creëren wat je wil. Ik ga mezelf leiden in plaats van lijden. Avatar heeft hele praktische oefeningen om dit te kunnen realiseren: om te kunnen creëren wat jij wil. Daarom komen we van over de hele wereld bij elkaar, om elkaar te helpen bij het creëren.

Mijn perspectieven zijn afgelopen dagen weer ruimer, veelzijdiger en flexibeler geworden. Dat is heerlijk, niet alleen voor mezelf, maar ook voor de mensen om mij heen. Het resultaat is een toename in compassie, liefde voor de mens.
Resultaat is een hart dat spreken wil. Gisteren ben ik aan het werk gegaan: met mijn handen in het zand, met mijn handen vol met zeewier. Een hart voor jullie allemaal.

n.b. De start van de Wizardcursus is een avatartraining. De eerstvolgende training is in Florida en start op 25 februari. Je kunt de komende dagen een introductie via Skype doen om een kijkje te nemen in jouw bewustzijn. Dat zou een mooie eerste stap zijn!

Wil je een introductie doen? Stuur me een mail of een Skypeverzoek.

De wereld kan zo klein zijn. En tegelijkertijd is de wereld zo groot als jij hem maakt.

Waarop wacht je?

2012-01-31T19:37:00.000-08:00

Blog nummero 5 over perspectieven; hier zien ze het anders

En nu?
Een rode hand. Een stopteken. En aftellende cijfers van 15 tot 0.

Het is duidelijk een kruispunt. Die hebben we in Nederland ook. Stoplichten, ja die kennen we ook. Rood betekent 'Stop' en bij groen mag je gaan. Maar dit? Wat is dit?

Wat nu? Wat zou jij doen?

Ik stond de eerste keer aan de overkant te kijken naar dit voor mij nieuwe fenomen. Ik telde in zijn 'achteruit' mee. .... vijf, vier, drie, ogen en aandacht helemaal gefixeerd op de cijfers, twee, één en nul. Ik stapte van de stoep af; de rijbaan op. Ogen nog steeds gericht op het 'Stop'licht. Nieuwsgierig naar het volgende symbool. De betekenis van het volgende symbool wist ik op voorhand; het was 'Off you go'. Het zou wel, dat paste in mijn perspectief, groen zijn.

De Amerika-gangers onder ons weten beter. Groen is hier wit. Maar het was erger dan dat: het aftellende handje is een waarschuwing! Het betekent dat je nog x-seconden hebt om de resterende oversteek af te maken. Het betekent: rennen voor je leven! En wat deed ik, ik gooide me voor de auto's. Oeps.

Gelukkig was daar het geluid van optrekkende auto's. En dat geluid trok mijn aandacht weg van het 'Stop'licht waar ik mijn aandacht tot die tijd op gericht had. Ik deed snel een stap achteruit en omhoog: de stoep weer op.

Oeps. Mijn Hollandse perspectief bleek een gevaarlijk perspectief in het land waar de auto's koning zijn. En ik had beter kunnen weter. Boven de knop, die ik gevonden had, stond echt heel duidelijk de gebruiksaanwijzing voor het oversteken.

Waarop wacht je? Er wachten je verrassingen als je vanuit je eigen bekende perspectief handelt in een land waar ze 't anders zien.

Je kunt erop wachten ....

Werken op leeftijd

2012-01-29T16:29:00.000-08:00

Blog nummero 4 over perspectieven. Hier zien ze het anders.

Werk. Werk en leeftijd, daar gaat het deze keer over. Ik wordt er wel serieus van ... dit is ander koek dan hondenkoekjes, maar ook Amerika en ook mijn perspectief.

Hier in Daytona Beach slaap ik heel lux in een hotel. Voor de cursus steken we de straat over naar het Ocean Centre, een conferentiecentrum. Zie je me gaan? Argeloos en meestal ook opgetogen; het is hier leuk, ik heb het naar me zin.

De deur wordt voor me opengehouden door een dame met grijze permanent en een lieve glimlach: 'Goodmorning'. Zeker zo'n 65 jaar.

Een dame in blauw pak, groene stropdas, licht blond krullend permanent, walky talky aan haar broekriem, loopt met een soort trotse, maar ook behoedzame en langzame, bijna voorzichtige stappen haar inspectieronde te doen door de gangen van Ocean Centre. Ik schat haar tegen de 70.

Een man met grijze haren door zijn zwarte krullen, een huid van chocola, een huid die al lang meegaat, geteisterd door weer en wind, loopt met stramme rug licht gebogen en veegt met een verlengde stoffer en dito blik een minuscuul iets op van het terras van het hotel. Leeftijd? Oud genoeg. Genoeg meegemaakt om op een bank naar het leven te gaan zitten kijken.

Voor mijn gevoel klopt er iets niet. Die dames zo fysiek aan het werk in een functie van beveiliging. Het past niet in mijn beeld. Het zijn 'oma's'; die spelen met hun kleinkinderen, houden de tuin netjes of staan te kokkerellen in de keuken. Beveiliging ... dat zijn sterke kerels, met een norse blik, die ik -eerlijk is eerlijk- soms provocerend uitdaag met een glimlach. Nu kreeg ik een glimlach ...
Niet alleen mijn perspectief, maar mijn actie-reactie botste met de werkelijkheid. Mijn perspectief, mijn beeld, mijn waarheid werd op scherp gesteld ... Ik werd uit mijn comfort zone gehaald.

Bij de man van chocola gebeurde hetzelfde maar met een kleine variatie. Dit kon niet dit hoorde niet. Een man met een leeftijd die niet te schatten is, een man die een leven achter zich heeft en die nu nog aan het puinruimen is voor ons? Schuldgevoel, gevolgd door boosheid.
Ik keek nog een keer naar de man van chocola. Voor hem was er geen probleem. Sterker nog -toeval of niet- hij boog nu duidelijk extra geïnteresseerd, helemaal tot aan de grond en vond een opgevouwen dollarbriefje. Zijn glimlach werd groter toen hij het opraapte en het uitvouwde.

Zielig? Hij? Schuldig ik? Wij? Ik zette mijn observaties stil op het moment dat hij boog. Dat moment waar deed me dat aan denken? Ik voelde terug in het verleden en zag mijn vader met een witte papieren tissue in zijn hand zich bukken om iets op te rapen. Iedereen die mijn vader kent en weet waar en hoe hij geleefd heeft ziet nu waarschijnlijk zo'n beeld voor zich. Hij woonde in het buitengebied, nog naast de inmiddels lege koeienstal, was nu 'werkeloos' of gepensioneerd, wist zich omringt door kippen, hanen en pauwen. Het waren die pauwen die elke dag weer voor onaangename verrassingen zorgden op willekeurig welke plekken. Mijn vader kuiste elke dag het terras van pauwenpoep en deed dat met witte papieren tissues. Daar voor boog hij bedachtzaam, zorgend voor voldoende lucht. Ook dat zag er wat stram uit.
Van die herinnering werd ik blij. Tegelijkertijd voelde ik mijn perspectief veranderden. Werken mag hier tot op hoge leeftijd en het mag in het tempo dat de jaren je gegeven hebben.
Het werd me duidelijk: ik vond weer eens ergens iets van, zonder dat ik er iets van wist.

Kijk hier is de dame met het blonde permanent. Heb haar op de ‘man’ af gevraagd of ik een foto van haar maken mocht. Anders geloven jullie het nooit. Natuurlijk was ze nieuwsgierig naar ‘het’ waarom. Heb haar eerlijk verteld, dat ik mijn vrienden in Holland graag wilde laten zien dat er in Daytona Beach nog tot op hoge leeftijd gewerkt wordt. Daarvoor wilde ze zeker wel op de foto. Ze vertelde dat het heerlijk werk was. Dat de mensen altijd zo aardig waren. Ze werkt parttime en gaat van het geld op vakantie. Ze geniet van ’t werk en is er trots op. Ik vroeg haar haar leeftijd: ’Seventy seven', zei zij, 'In april I turn seventy eight’.

Hier zien ze dingen anders en door dat te zien ben ik 'mijn dingen' anders gaan zien ...

ps. Voortaan geef ik alle beveiligers een dikke glimlach vanuit mijn hart, ook in Nederland!

.

Gaat zij ons beschermen?

Ben jij Bob?

2012-01-27T05:36:00.000-08:00

Blog nummero 3 uit Florida, USA over perspectieven. Ofwel: hier zien ze het anders.

Hier in Daytona Beach rijdt een bus over de Avenue. Een oude, romatische ronkende diesel. Het interieur is idem dito. Dat roept bij mij nieuwsgierig rond kijken op. Verbeelding ook. Ik vraag me af hoe men 40 jaren geleden in deze bus zat en wie? Mijn ogen gaan heen en weer, van de hoogglazuur gelakte houten banken, naar de bijzondere ronde ramen, de hooggepolijste stangen om aan vast te houden, de airco die er toch echt later ingezet is, de versleten plekken op de vloer.

Dan valt mijn oog op een bordje boven de chaffeur. Ik lees de volgende tekst

"YOUR OPERATOR IS

BOB

THANK YOU FOR USING VOTRAN"

Wat denk jij als je dit ziet? Mijn idee was dat ze er bij Votran prat op gaan dat ze chauffeurs hebben die niet drinken, geen alcohol drinken bedoel ik dan, onder werktijd.

Veilig gevoel. Voor de passagiers. Mooie 'Garantie'.

Mijn verbeelding ging met mij aan de haal: zouden ze in Nederland die marketing-actie over BOB overgenomen hebben uit USA? Bob hier en Bob daar? Wel efficient idee, maar klopte niet met mijn aangeleerde ideeen over marketing. Ik bedoel, Nederlanders spreek je toch op een hele andere manier aan dan Amerikanen? Er ontstond twijfel over mijn 'theorie'. En, wat doe je dan, herstel wat doe ik dan, ik zocht zekerheid bij mijn reisgenoot. Zij had een heel ander perspectief: Bob was de chauffeurs naam. Euh ...

Dat paste echt niet in mijn perspectief. Personificatie van een chauffeur.

Tijd voor nader onderzoek en het liefst voor mijn gelijk. Was het een stikker? Die haal je er niet zomaar af? Een magneet? Was het zijn bus? Inmiddels was ik hem zover genaderd dat ik het op de man af vragen kon: 'That is short for Rober ... ', antwoordde hij.

Aha ... Robert dus. Robert wordt Bob. We waren er. 'Thanks for the ride', zei ik terwijl ik uitstapte. Volgende keer ga ik het doen! Dan wordt het "Thanks for the ride, Bob'.

Na deze gebeurtenis, vraag ik me af of mijn opzet voor deze blogs 'Hier zien ze het anders' nog wel een basis heeft. Hmmm. Niet zij, maar ik zag het anders. Ik keek vanuit Hollands perspektief. Het Nederlandse preventieve rijveilig perspectief. De BOB Marketing heeft goed gewerkt bij mij.

It depends how you look on it ...

Changing perpectives is fun and frees atention

Cupcakes en andere lekkerijen

2012-01-24T18:39:00.000-08:00

Heerlijk!
En net echt.

Zou het lekker zijn?
De foto is gemaakt in een Pet-shop. De bakker bakte voor de hond.

Op naar de buren.
Daar ook lekkerijen waar het water mij van in de mond loopt. De foto is genomen in de bakkerij van de Publix. Een supermarkt in Amerika. Denk -maar zeker weten doe ik het niet meer- dat deze cakes en taarten voor ons mensen bedoeld zijn.

lll

Om het zeker te weten,maar even inzoomen.

Ik ben voor een geblindoekte vergelijkende warentest. Wie durft?

Miles on Daytona beach

2012-01-21T17:13:00.000-08:00

Mijn neefje heet Miles. Zie hem al lopen hier op het strand?

Miles. Rare naam?

In dezelfde week als hij geboren werd introduceerde AH de Miles. De airmails. Gek vond ik dat toen. De naam 'Miles' was me al nieuw en wordt hij teglijkertijd een nieuw 'betaalmiddel. Een heelluchtig betaalmiddel.

Miles. Zou hij hier inderdaad lopen? Denk dat hij voor die auto kiest. En hier mag dat. Hij heeft er de leeftijd voor.

Er zijn wel regels waar je je aan moet houden.

Op de paden en lanen blijven en niet harder dat 10 miles! Dus Miles: lets go.

Miles was er vandaag niet echt bij. Ik was met Linda. We hebben miles gelopen op Daytona beach. Daarna tijd voor Sushi picknik.

Met dank aan Oma

2012-01-10T16:04:00.000-08:00

De naaimachine van oma is in mijn vorige blog al even aangeraakt. Die machine maakt een hoop moois wakker in mijn jongste dochter en ze neemt mij en haar zus er in mee.

Naaimachine komt van oma. Het is een erfenis, een hele mooie erfenis. Oma overleed in oktober. De naaimachine kwam niet alleen, er hoorde een hoop spullen en een verhaal bij. 'Eigenlijk wilde ze liever een Löwenstein, maar deze Singer was computer gestuurd en leek opa heel wat'. Opa hield (en houdt nog steeds!) van nieuwe snufjes en technieken. Het werd 'dus' de Singer.

Er kwamen ook doosjes en zakjes. Doosjes met knopen, zakjes met risten, allerlei soorten klosjes en kleuren garen, dik en dun elastiek, restjes elastiek, naaivoetjes, tornmesjes, de gebruiksaanwijzing en ook dingen die ik niet thuis brengen kan.
Wat is dit? Waar is dit voor?

We kunnen het oma niet meer vragen, maar speculeren erover is ook leuk. Dochter geniet van de schatten die oma achtergelaten heeft. En als oma dit vanuit haar hemel ziet, weet ik zeker dat zij van haar kleindochter geniet. Het zal haar van daar wel moeilijk vallen om niet mee te praten, geen uitleg te kunnen geven. Aanwijzende opmerking van oma blijven nu echt uit. Dat dan weer wel. We doen ons best, maar het is nog wel een beetje 'knoeien' naar oma's maatstaven denk ik zo. Ik hoor haar toch nog een beetje ...

De naaimachine bracht ons naar de stofjesmarkt in Utrecht. Zaterdagochtend liepen we in een straat van 'n halve kilometer lang met links en rechts alleen maar stoffen. We hebben het degelijk én structureel aangepakt: eerst de rechterkant. Lopen, stoppen, voelen, praten over mogelijkheden, prijs vergelijken, verder lopen, voelen, plannen maken, aanraken, kijken, pakken, nieuwe plannen, bespreken, onmogelijkheden .... budget bespreken, voelen, aanraken, tussen de vingers door laten glijden. Prikt het? Kriebelen dan? Rek? Echt zwart of toch blauw?

We zijn thuis gekomen met tassen vol stoffen, kant, garen, knopen én ons hoofd vol plannen voor nieuwe jasjes, een jurk en rokje.

Het moet allemaal wel passen natuulijk. Ons volgende project wordt 'een paspop maken' en dat doen je zo!

Thuis wordt er genaaid. Seters is atelier. Met dank aan Oma

koekkerstboom en nevenennichtenkoekjes

2011-12-27T09:11:00.000-08:00

Het is kerst.
Kerst 2011

Op onze to-do-lijst stond de versiering. De kerstversiering.

Jongste was al dagen druk in de weer met kerststrikken. Rood en Wit. Van stof. Kerststrikken met glitters, knopen, kant en band. Gemaakt op de naaimachine van Oma Mien. Die staat sinds het huis van pa en ma is leeggeruimd bij ons beneden in de serre. De naaimachine wordt gekoesterd als een schat en gebruikt om andere schatten mee te maken ... maar dat is een ander verhaal.
Belangrijk in dit verhaal: Rood en Wit, dat worden de kleuren!

Oudste levert de andere inspiratiebron aan. Zij krijgt vlak voor de kerst een intrigerend stel stervormen. Van Groot naar Klein.

De twee oudsten zetten samen met mij een koekjesfabriek op. Kneden, rollen en uitsteken. Bakken, koelen, stapelen. Op kleine schaal kon ik nu Holton Rower http://www.youtube.com/watch?v=d6egUsZvWu4 nadoen.

Met het restdeeg maakten we kersterren voor alle neven en nichten. Groot én Klein. Eén voor ieder.

En we maken engeltjes voor de engelen onder ons.

De sterren hingen in het groen tussen de strikken de hele avond te stralen. Neven en nichten op zoek naar 'hun' letter. En als je vier jaar bent of zes of negen dan vergeet je jouw koekje niet. En natuurlijk neem je dan een engel mee voor je papa of mama. Dat zijn de engelen in je leven, toch?

De overstap van klei naar koekjesdeeg is niet zo groot! Is zelfs heerlijk. Ook tijdens de feestdagen mag ik mijn favoriete werk doen. Met een vette knipoog, dat wel.

Iets ouds voor het nieuwe jaar

2011-12-22T15:33:00.000-08:00

Een oud 'speeltje' inspireerde me tot deze nieuwjaarsgroet. Papier en wat creatief denkwerk; dat was vroeger al alles wat er nodig was om dit speeltje elke keer tot een verrassing te maken. Natuurlijk zit er ook een plagerig grapje in .....

De nieuwjaarswens van Gedenkgoed is klaar.
Wat zal er verteld worden?
Welke wens is er voor jou in het nieuwe jaar?
Spelen maar.

ps Grote dank aan mijn anonieme edit-assistent. Zo bleef het leuk en kwam het nog in 2011 af!

Kado voor Gemeente Oosterhout

2011-11-01T23:43:00.001-07:00

Daar stond ik; in de raadszaal van gemeente Oosterhout. Het kado in gepakt met rood-wit lint. Zo hoort dat als er 'Werk in uitvoering' is.

Vijf minuten had ik om de raadsleden te vertellen, waarom kunst en cultuur een wezelijke én belangrijke investering is die zich ruimschoots terug verdient. Kunst maakt dat de burgers zich ontwikkelen als sociale en betrokken mensen die creatief kunnen denken en gericht zijn op de toekomst.

Kunst verbindt.

Hieronder de tekst -om en nabij- die ik vanavond uitspraak in de raadszaal.

En ... ik hoop dat het lezen van de tekst net zo boeiend en overtuigend is als de gesproken woorden van vanavond. Ik was erg blij met de aandacht en reactie van de raadsleden, gevolgd door een gemeend applaus.

1 november 2011

Oosterhout

Beste mensen, goedenavond, ik kom u een kado aanbieden.

Een paar maanden geleden, zomer 2011, stond ik op de Oosterhoutse Markt. Het was een maandag, maar geen gewone maandag, het was de Blauwe Maandag.

De Blauwe maandag maakt onderdeel uit van het KOM-festival. Een week lang is er in Oosterhout dan Kunst Op de Markt.

In diezelfde zomermaanden werd er op rijksniveau besloten minder geld te besteden aan kunst en cultuur. Er waren in de zomer landelijke protesten tegen deze bezuinigingen.

Ik heb de Blauwe Maandag ‘gebruikt’ om te onderzoeken of Oosterhouters ook zouden protesteren tegen de bezuiniging op kunst en cultuur. Ik besloot rond dit thema een interactief Oosterhoutse Blauw kunstwerk te maken.

Dit is het resultaat:

Het kunstwerk heet ‘Werk in uitvoering‘. Ik heb de aanzet gedaan en verschillende voorbijgangers gevraagd hun steentje _in dit geval een stukje tegel- bij te dragen. Ik vertelde ze; dat hun bijdrage symbolisch is en staat voor een protest. Een protest waarmee ze protesteren tegen de bezuinigingen in de kunst en cultuur. Kortom: zij en ik willen geen bezuinigingen op de gemeentelijke euro’s die besteedt worden aan kunst.

Waarom kunst en cultuur belangrijk is?

Om dat te motiveren wil een kleine zijstap maken.

Ik ben geboren in Oosterhout, na omzwervingen in een aantal andere plaatsen in Nederland woon ik alweer 10 jaar in Oosterhout. En wat mij opvalt aan Oosterhout en haar Oosterhouters: er is veel saamhorigheid, er is een grote inzet van vrijwilligers voor allerlei activiteiten, organisaties en op veel niveau’s. Er is een sociale cohesie, er zijn mooie verbindingen, een gemeenschap, een cultuur waar Oosterhout trots op kan zijn. En dat is waardevol en moeten we willen behouden!

Welke rol kunst daarin kan spelen?

Kunst en cultuur doen aanspraak op ratio én gevoel. Kunst neem je waar, of je nu zelf schildert, schrijft, of een voorstelling bekijkt, je ervaart iets, een gevoel. Elke nieuwe ervaring met kunst, in welke vorm dan ook, ontwikkel je je gevoel verder. Je leert je gevoel afstemmen op en met je ratio. Deze ontwikkeling is belangrijk voor elke sociale interactie. Vanuit sociale interacties ontstaat de verbinding tussen mensen, ontwikkelt een sociale cohesie en betrokkenheid.

Er is nog een andere ontwikkeling die wordt gevoed door kunst en belangrijk is voor Oosterhout. Wanneer je naar kunst kijkt of zelf kunst maakt, dan richt je je op een scheppend proces. Er wordt iets gemaakt, gecreëerd. Met elke kunst-ervaringen zal de creatieve ontwikkeling van een individu groter worden. Mensen nemen makkelijker andere perspectieven in, gaan creatiever denken, zijn op de toekomst gericht, wanneer zij zich creatief ontwikkelen.

Door in kunst en cultuur te investeren investeert de gemeente Oosterhout in de sociale cohesie van haar burgers. Kunst en cultuur maken dat mensen zichzelf ontwikkelen tot burgers die betrokken zijn, die een verbinding aan willen én kunnen gaan met andere Oosterhouters.

Voor mij -én al de andere Oosterhouters die aan dit kunstwerk meewerkten- is kunst een must. Wij vragen de gemeenteraad: blijf investeren in kunst en cultuur voor alle Oosterhoutse burgers; voor de toekomst, de verbinding en behoud van betrokkenheid in Oosterhout.

Dank voor uw aandacht.

Gewoon én belangrijk

2011-10-24T06:40:00.000-07:00

Waar te beginnen? Wat te vertellen? Wat te herinneren?

In de dagen voor haar dood en er na kwamen de herinneringen. We werden ‘geholpen’ door fotoboeken. Foto’s uit Indonesië; 4 zussen met een boomlange vader in hun midden. Beelden vanaf het huis op de berg in Nieuw-Guinea. Een foto van schoonmama poserend naast de nieuwe auto. Met de hele familie in Doesburg op de stoep voor het huis.

Verbazend wekkend weinig foto-beelden van eten of etende mensen, terwijl dat zo gewoon én belangrijk is in de familie. Nu is de trassie-lucht in het trappenhuis van mijn schoonouders ook niet in een beeld te vangen. Wel heel gewoon. Net als de ton met kroepoek waar je altijd uit mocht snoepen. Eten was zo gewoon dat we ook op de dagen rondom het overlijden heerlijk gegeten hebben. Zwager of zoonlief stonden elke dag enkele uren in de keuken: er werd voor elke maaltijd opnieuw met aandacht iets bijzonders gekookt.

Gewoon én belangrijk: na afloop van de dienst was geen koffie-tafel, maar een Slamatan. Een uitgebreide indische rijsttafel. Dat was belangrijk.

Een zoektocht op google geeft me informatie over Slamatan. Het vertaalt met heilsmaatijd, dankmaaltijd, diner, wijding of offer. Het is een korte Javaanse plechtigheid ter gelegenheid van de oogst, een besnijdenis, verhuizing, ziekte, geboorte of dood. ‘Het is voor de Javaan een manier om uitdrukking te geven aan het saamhorigheidsbesef’1.

In al die beschrijvingen valt mij vooral het woord ‘kort’ op. Ik snap nu met terugwerkende kracht waarom het ‘feest’ zo snel over was. De tijdsduur is cultureel bepaald; dat is gewoon zo, je vertrekt als je bord leeg is. Mijn culturele achtergrond leerde me iets heel anders. Voor mij is dat niet gewoon.

Gewoon én belangrijk? Het lijkt een paradox. Toch wordt het gewone, dat wat vanzelfsprekend is, wat erbij hoort, gemist als het er niet is. Dan wordt het gewone belangrijk.

Eigenlijk is gewoon dus altijd heel belangrijk ……

1. http://www.travelmarker.nl/bestemmingen/azie/indonesie/cultuur/java.htm

Het zit erin gebakken

2011-09-13T14:22:00.000-07:00

Mijn moeder en ik. Op de terugweg vanuit België. Ik had tomtom niet om de snelste maar om de kortste route gevraagd. Tomtom leidde ons door het Belgische boerenland, akkers, weilanden, rode boerderijen, friesstamboekvee, slinger weggetjes afgewisseld met kleine dorpjes en via Zundert kwamen we in Nederland.

Mijn Moeder en ik.
Ik reed en haar herinneringen vertelden. Vertelden verhalen die ik eerder niet gehoord had. Familie in Zundert, familie in Rijsbergen. In Rijsbergen was het een kapper; 'Oma wilde daar elke week naar toe'. En dat gebeurde ook; ze werd elke week gebracht. Oma vond toch dat je zoiets het beste bij de familie kon laten doen, ook als die verhuizen van Breda naar Rijsbergen, wat toch zo'n 15 km verderop is.

En de tante uit Ter Aar, die boeren 'lompe lui' noemde; zo werden boeren geboren en veranderen deden ze niet.

Mijn Moeder en ik.
Deden een terrasje aan.

Mijn moeder met een glas witte wijn in de zon, dat hoort, dat klopt. Ze vertelde nieuwe verhalen. Over de keuzes die haar moeder voor haar maakte, keuzes in haar opleiding, keuzes in vriendjes. Een vader kwam daar niet bij kijken.
Ze vertelde over haar eigen keuzes: haar keuze om helemaal in Den Bosch de opleiding voor verpleegkundige te volgen. (Ja, dat is verder weg dan Rijsbergen!) Haar keuze om met een boer te trouwen. Haar keuzes ondanks tegenwerpingen en verzet van haar moeder en -toen de boer in het spel kwam ook- vader.

Mijn Moeder en ik. Opeens zag ik het.
Mijn Moeder en ik delen een patroon. De start is de keuze van een ander. Daar ga ik. Ik ben een braaf meisje, een meisje dat haar best doet en het best lijkt te kunnen. En dan gaat het klemmen. Maar braaf zal ik zijn. Klem. Braaf. KLEM. BRAAF. KLEMVAST!
En dan? Vanuit die innerlijke strijd maak ik een 'keuze': weg. WEG. 'Kijk mij eens mijn eigen gang gaan'

Mijn Moeder en ik? Een patroon van laten kiezen, vastlopen en weglopen. Het gekke is dat dat weglopen mij het gevoel van vrijheid en autonomie geeft. Mooie boel is dat wanner je eerst die twee stappen (laten kiezen en vastlopen) nodig hebt om daarna zelf te kunnen 'kiezen'.

Ik en mijn Moeder. Voorgeleefd, opgediend en vastgegroeid? Zit het er in gebakken?
Tijd voor vernieuwde receptuur!

En, mam, bedankt! Weet niet of jij het patroon herkent. Maakt eigenlijk ook niet uit. Dankjewel voor je herinneringen en weet dat ik op dit moment met een grote glimlach, blij terugkijk op mijn 'keuzes'.

De kast die de wereld overging

2011-08-01T12:47:00.000-07:00

Mijn schoonouders hebben een bewogen leven achter de rug. Vanuit Nederlands-Indië vertrokken ze met niks op de boot naar Nieuw-Guinea. Ze waren jong en hadden elkaar. Dat wel.
Ze hebben hard gewerkt; resultaat geboekt en flink 'geboerd', zoals we dat in Nederland zeggen.
Schoonpapa begon met het maken van houtskool op het strand. Een bezigheid waarin hij wat lucifers, maar vooral kracht en tijd in investeerde. De bomen kwamen uit het bos. Het vuur maakte hij op het strand. Zand erover en voila houtskool. En hij kon goed verkopen ....

De houtskool-productie werd een steenbrekerij. De enige toen der tijd in Nieuw-Guinea. En er werden in die tijd veel wegen aangelegd .... en nog meer wegen. Nieuw Guinea werd steeds verder ontgonnen. Schoonpa en -ma genoten van hun verdiende weelde. Er kon van alles besteld worden vanuit Nederland. Er werden meubels, speelgoedauto's, een echte auto en nog één echte auto besteld en verscheept. Een van die meubels was een kledingkast. Een mooie degelijke kledingkast. Made in Holland.

Ik zag de kledingkast voor het eerst toen ik 'verkering' kreeg met Frans, hun zoon, en we een nachtje bleven slapen. De kast stond in de logeerkamer. Een mooie houten kast. met precisie gemaakt, goed in de lak en ronde vormen. Ik vond het een mooi meubelstuk die kast. Wist ik verder veel.

Pa en ma verhuisde. Kast over! Kast werd uit elkaar gehaald. Wij kregen de kast. Voor op onze slaapkamer. Kast werd in elkaar gezet; 'Hij komt uit Nieuw-Guinea', vertelde Frans. Wij verhuisden. Kast uit elkaar en 'opgeborgen'. Zo'n kast uit Nieuw-Guinea doe je niet zomaar weg.

En nu? Eergister hebben we de kast uit het stof gehaald. Alles nog compleet. En opgezet.
Waar? In een verzorgingshuis in Breda. Schoonouders hebben daar, na een lange revalidatieperiode van ma, vorige week hun intrek genomen. Het was bijzonder om de kast die al twee keer de wereld over geweest is, de kast die herinnerde aan hun succes, de kast die voor ons in het dagelijks gebruik zo gewoontjes geworden was, de kast die tijdelijk geparkeerd geweest was, voor hen op te zetten.

Wat er zo bijzonder was: met de kast kwamen er herinneringen tot leven. Ging hun leven weer leven. Een leven dat ze samen uit het niets hebben opgebouwd. Het leven daar, aan de andere kant van de wereld, dat ze verlieten. Een nieuw leven hier dat weer werd opgebouwd.

Ja, mijn schoonouders zijn veel verkast. Ik verwacht dat dit hun laatste huis is. Een huis waarbij mede de kast het huis tot thuis maakt.

Fijne, vergeten herinneringen

2011-07-29T13:47:00.000-07:00

Vandaag zeggen plaatjes mee dan woorden. Een korte inleiding dan, okee, daar komt ie.

Dertig mei schreef ik de blog 'Doos van keramiek'. Ik beschreef in die blog hoe een klant, met mijn technische aanwijzingen, een heel persoonlijke pot/doos van klei maakte om daarin de as en andere stoffelijke herinneringen van haar vader te kunnen bewaren.

Het was mooi om mee te maken hoe doelgericht, praktisch en geconcentreerd er iets moois onder haar handen ontstond. Nog mooier waren haar woorden op facebook: tijdens het maak-proces kwamen er fijne, vergeten herinneringen naar boven.

AllerzielenAlom Oosterhout. Wat is dat??

2011-07-18T14:34:00.000-07:00

Vera Hols, Anne Pillen, Annie Verlaan en Cecile van Schie en ik zijn samen een AllerzielenAlom voor Oosterhout aan het vormgeven. Vandaag ben ik er helemaal ingedoken: de subsidieaanvraag voor gemeente Oosterhout 'moest' de deur uit. De laatste klus is het schrijven van een aanbiedingsbrief. Die wil ik graag met jullie delen. Als was het alleen al om de 'gedurfde' alinea met het gekleurde woordbeeld .... wat zouden ze daar van vinden??

Oosterhout,

18 juli 2011

Geacht College,

Begin van 2011 is er na een mailing onder Oosterhoutse organisaties en individuele personen een initiatiefgroep ontstaan die een AllerzielenAlom wil vormgeven voor en door Oosterhouters.

Enkele woordbeelden voor dit initiatief:

Herinneren Verdieping Herdenken Woorden Licht Het geleefde leven vieren Bewustzijn Kunst Iedereen Samen Verbinding Vuur Geen woorden voor Troost Eigentijds Oosterhout

Wij hebben getwijfeld bij welke gemeentelijke afdeling wij deze aanvraag voor subsidie zouden indienen: AllerzielenAlom is een avond voor en door Oosterhouters. Het is een eigentijds initiatief waarbij kunst ingezet wordt om herinneringen aan een overleden dierbare opnieuw of op een andere manier te beleven. Tussen de bezoekers ontstaat een onderlinge saamhorigheid waarvoor geen woorden (nodig) zijn.

Het initiatief is gericht op een brede deelname; we sluiten aan bij de lichtjesavond op de algemene begraafplaats die jaarlijks meer dan 2000 bezoekers trekt. Doel van samenwerkingsverbanden met verschillende organisaties uit de gemeente is om de bestaande groep van bezoekers te verbreden tot een afspiegeling van de Oosterhoutse bevolking; jong en oud, import en de ‘geboren en getogen Oosterhouter’. De gekozen activiteiten en de brede deelname zorgen voor een vergroting van de cultuurparticipatie. Het initiatief, heeft elders zijn waarde bewezen, en is voor Oosterhout vernieuwend.

De betrokkenheid tussen Oosterhouters zal worden vergroot, het gaat over sociale ontmoetingen, juist met een open en vernieuwend karakter over een thema dat iedereen (her)kent. Het initiatief heeft alleen kans van slagen als er een goede samenwerking is met andere organisaties en wanneer er voldoende Oosterhouters zijn die zich vrijwillig inzetten.

Samengevat kan het initiatief gezien worden als toegepaste kunst die vorm krijgt door én leidt tot onderlinge betrokkenheid. Valt dit initiatief onder cultuur of onder lokaal sociaal beleid?

Wij hebben ervoor gekozen om een subsidieaanvraag in te dienen binnen de kaders van projectmatige cultuursubsidie. Mocht u dit liever anders zien, dan horen wij dat graag.

In afwachting van uw reactie,

Met vriendelijke groet,

Namens de initiatiefgroep Allerzielen Alom Oosterhout

Etalage-werk

2011-07-11T00:04:00.000-07:00

Het staat: 'Werk in Uitvoering' is geplaatst.

Heb je dat ook wel eens gezien: iemand die staat te wurmen met de armen van een etalagepop? Die amper zijn kont kan keren. Kruipt er voorzichtig tussen uit om het geheel van buiten te aanschouwen. En er dan weer in, om te ontdekken dat de helft van het etalage-werk weer afgebroken moet worden; je kan er gewoonweg niet meer langs. Langs je eigen werk.

Dat was woensdag middag mijn werk. En steeds schrok ik weer van de poppen. Zo dicht bij en zo levensecht, etalage poppen die over mijn schouder meekeken.

Wel mooi mee genomen dat alle dames in het blauw in een zelfde outfit staan te kijken. Zo passend had ik het niet durven dromen.

Over twee weken -als de uitverkoop voorbij is- wordt de etalage veranderd ... ben benieuwd waartoe het kunstwerk de dame die de etalage gaat inrichten inspireert. Duidelijk is wel, dat het 'Werk in Uitvoering' blijft!

En ondertussen heb ik genoeg vragen gehad over workshops. Ik trek de stoute schoenen aan en ga in het najaar een workshop mozaïek maken geven.

Veel handen maken mooi werk.

2011-07-05T03:44:00.000-07:00

Gisteren op FesivalKOM op de markt in Oosterhout gestart met het kunstwerk 'Werk in uitvoering'.

En prostestwerk gemaakt door Oosterhoutse passanten. Prostest tegen verdere uitholling van kunst en cultuur in de Oosterhoutse samenleving. De omstanders hebben mooi werk verricht. Ze hebben het plezier gedaan. Het is een vrolijk werk geworden.De foto's spreken voor zich.

Het kunstwerk van veel oosterhoutse handen samen

Klaar is het nog niet; het blijft Werk in uitvoering

Werk in Uitvoering wordt 10 weken lang tentoongesteld in een winkel in Oosterhout. Waar dat precies gaat worden zal ik via twitter en facebook bekend maken. Als het goed is -dat hebben ze me namelijk beloofd- vandaag nog.Morgen ga ik het werk voegen en plaatsen

En voor degen die eerdere blogs gelezen hebben. Die waar ik vol vuur vertel over de stukken die ik aan het glazuren ben voor het KOM. Nou de ene zie je op deze foto staan. Het is de twee-poot achteraan en bovenop.
De urn voor de webdesigner heb ik thuis gelaten. Mislukt is de glazuur. Helaas. Gelukkig kan er een nieuwe laag op ... daarna krijgen jullie h'm te zien.

Herinneringen voor morgen

2011-07-03T15:54:00.000-07:00

Vandaag ben ik 'in' de herinneringen geweest met mijn moeder. Wij waren op de opendag op landgoed Wolfslaar. En Wolfslaar, zo moet u weten, is de plaats waar zij groot en wijs gegroeid is.
Er waren herinneringen van mijn moeder aan een grote rode beukenboom, aan de schuikelder, een verboden radio, fietstochten van een onschuldig meisje met een boodschap. Herinneringen met daarin een rol voor haar zussen, of over haar vader die haar de duidelijke opdracht gaf 'zachtjes spelen' en dan opeens komt ook moeder in een verhaal voor; zij pekelde het varken, een groot varken, een eindeloze pekelsessie van een illegaal geslacht varken. Nee, inderdaad, over de verdoving hebben mijn moeder en ik het niet gehad .....
Herinneringen aan boeken, nog meer boeken, peren, schaatsen, een 'leesboom' en het 'bovenste zoldertje'.
Van het koetshuis liepen we naar het landhuis en daar kwamen we in een leslokaal, in de lerarenkamer en waren er schipperskinderen en nonnen met grote kappen. Daar was ook de verborgen lift achter, daar achter die spiegel. Ja, tot op het dak kon je daar komen!
Herinneringen van mijn moeder, van haar leven op Wolfslaar. Herinneringen die ik vandaag zo anders hoorde, anders beleefde dan voorheen. Mijn leeftijd, haar leeftijd? De zon, de plek? ... ik weet het niet. Maar ik ben blij dat ik haar herinneringen ook voor morgen heb. En voor morgen daarna. Ik wil ze voorlopig niet meer kwijt; ze vertellen over mijn moeder, haar leven en beleving van dat leven.

Dit weekend heb ik ook gewerkt aan stoffelijke herinneringen voor morgen.
De urn voor de workshop -het voorbeeld exemplaar- is geglazuurd. Ik ben tevreden over de kleurstelling. Minder over de tekst-vastheid ... die bleek na de stook niet meer te lezen te zijn. Jullie krijgen vandaag de leesbare versie -dus voor de glazuurstook- te zien. Samen met een detailfoto van de andere kant van deze urn.
Voor de kenner: de balk met tekst is koperoxide en het vierkant op de andere zijde een rood-bruin pigment.

Deze foto's zijn van vòòr de glazuurstook. (Na) morgen zet ik het eindresultaat op twitter en deze blog. Je kunt dan de resultaten zien van de glazuur, je ziet hoe ze werkelijk zijn geworden.

De urn voor de webdesigner (zie blog vorige week) staat nu in de oven voor de glazuur stook. Gisteren heb ik proefjes gemaakt. Proefjes die me hebben geleerd dat het er dikker op moet voor meer resultaat. Want dit was het voor de glazuurstook:

En zo zien de proefstukken er nu uit. Ben zeer tevreden over de diep zwarte kleur, een gevolg van de hoge temperatuur. Maar de opgebrachte pigmenten zijn veel te summier. De bedoeling was dat ze het relief levendig zouden maken. Dat is niet gelukt. Voor het 'echte' werk, ofwel het glazuren van de apestaartpot, heb ik de gok genomen en de pigmenten dikker opgebracht. Morgen kan ik het resultaat bewonderen ...
Morgen kan ik zien of de herinnering werkelijk levendig geworden is. Dat is immers de intentie achter deze urn: een troostende, levendige herinnering voor morgen en morgen en ook voor de morgen daarna.

Blauwe Maandag

2011-06-27T13:35:00.000-07:00

Volgend week is er de Blauwe Maandag. De hele Oosterhoutse Markt staat vol met kraampjes. Blauwe kraampjes. Kunstenaars maken een blauw werk.
Dit allemaal in het kader van Kunst Op de Markt. Afgekort bekend als KOM.

Vandaag start gemaakt met het kunstwerk voor die blauwe dag.
Zo'n dag zelf actief bezig zijn is prima. En ik betrek daar graag het publiek erbij. Kunst heeft meerwaarde als het interactief is. En er is reden genoeg nu om het publiek aan het werk en aan het denken te zetten.
Het wordt een protestwerk. Een protest tegen de uitholling van het kunst en cultuuraanbod in Oosterhout (en daar buiten helaas ook).

Protest? Waarom? Kunst is nodig, Kunst verdiept. Als je kunst maakt of bekijkt, opent er een stukje van je hart. Dat heeft een mens nodig: het prikkelen en ontwikkelen van hartekrachten. Kunst moet wat mij betreft nog meer, meer op school, meer op H-19, meer op straat, meer thuis, meer overal.

'Werk in uitvoering' ga ik, gaan we, maken op 4 juli. Een blauwe werk. De vorm is bepaald met een uitsnede van het Oosterhoutse beeldmerk; de drie liggende maantjes. Je ziet ze wel, maar ze zijn er niet. Ze zijn lucht. Die lucht staat symbool voor de uitholling. Uitholling van het kunst en cultuuraanbod in Oosterhout (en daar buiten helaas ook).

Vandaag maakte ik de vorm, maandag doe ik de aanzet en daarna mag het publiek tijdens het KOM-festival dit bord (op)vullen met blauwe tegeltjes, blauwe kraaltjes, blauw glas- en aardewerk. 'Werk in uitvoering' wordt een mozaïekstuk dat aangeeft dat er werk aan de winkel is: kunst is nodig!

Meer weten over KOM en/of Blauwe Maandag http://www.festivalkom.nl/programma/4-juli-maandag

Urn met apestaartjes

2011-06-09T11:17:00.000-07:00

Klaar is hij nog niet deze urn voor een fervent webdesigner. Maar ook ongebakken is het de moeite waard om de pot te laten zien.

De urn is gemaakt van zwarte klei. Hij oogt nu nog bruin, maar het bakproces gaat ervoor zorgen dat de urn nagenoeg zwart kleurt. Hoe hoger de temperatuur hoe donkerder de pot wordt. Natuurlijk kan er met pigmenten of glazuur nog diepte werking aangebracht worden aan het relief. Dat komt later. Eerst moet de pot 'biscuit' gebakken worden: langzaam temperatuur verhogen ....

Herken je de afdrukken op de pot? Onmisbaar voor het net: altijd een add

Er is gekozen voor een ronde vorm. Rond past bij apestaartje. Maar belangrijker; rond zoals de designer. Dat mag wel gezegd worden .... rond, stevig en gezellig ook. Rond is ook een speelse vorm; geen symmetrie, geen spiegelingen. Dat past bij hem.

En de as? Waar gaat straks de as in?

Er is, boven op de pot, in een apenstaartje een kleine uitsparing gemaakt: herkenbaar op de plek waar nu nog aluminiumfoli zit. Die folie, nu nodig tijdens het droogproces, wordt straks verwijderd. Dan is zie je alleen bij zorgvuldige bestudering dat er een los onderdeel lijkt te zitten.

Mooier kan ik het niet maken

2011-06-01T14:21:00.000-07:00

Ik mag het volgende citaat delen met jullie:

"Ik ben blij dat ik bij jou een gedenkteken heb gemaakt. Het is iedereen aan te raden om dit te gaan doen. Waarom zou je denken. Het leuke van dit alles is dat er herrinneringen naar boven komen die je eigenlijk vergeten was en door het maken van een gedenkteken automatisch weer naar boven komt. Zo kun je van beide dingen weer genieten en geeft je rust. Dus aan alle mensen die dit lezen, ga naar Lieke en je zult versteld staan hoe leuk dit is om te doen."

Wat een mooie en ontroerende reactie ...

Een doos van keramiek

2011-05-30T09:56:00.000-07:00

Vorige week zijn we gestart. Echt gestart; met de handen in de klei.

Twee weken daarvoor zaten we om tafel en haalde ze uit haar tasje een foto en dierbare voorwerpen. Kleinnood van haar vader. Zo was daar een waaier met allerlei verschillende tanden en een doosje. Later kwam er een miniatuurbootje bij en ook een schakelarmband. En verhalen. Er kwamen mooie herinneringen boven, herinneringen over de mooie en speciale band tussen vader en dochter.

Met de spullen, de herinneringen en de klei zijn we vorige week van start gegaan. De vorm werd bepaald, de klei uitgerold en de eerste afdrukken gezet. Er onstonden een nieuw beeld. De waaier leken vleugels, werden sierlijk. De armband laat andere sporen na en bakend de 'doos' af.

De doos (misschien kunnen we beter pot zeggen, hij wordt namelijk rond) wordt méér dan een gedenkdoos. In de doos zullen allerlei spullen bewaard worden die het bewaren waard zijn. Spullen die al jaren gekoesterd worden, maar nu in verschillende laadjes en bakjes liggen.

De doos krijgt een kleine uitsparing. Het is de bedoeling daar een kaars te zetten.
Terwijl we bezig zijn groeit er een mooi idee. In de uitsparing maken we een klein potje. Een potje met een dekseltje. Het potje geeft ruimte aan een 'geheimpje' tussen vader en dochter. Het dekseltje wordt een plateau voor de kaars.
De pot wordt gedenkdoos en altaar in één!

Ze werkt hard. Na twee uur staat er een heel bouwsel. Contouren van de pot zijn duidelijk. Afdrukken ook.

Vandaag, een week later, mag de deksel op de pot. En er is tijd voor de afwerking.
Vogels wil ze. Vogels op de deksel. Vogels met vleugels.
Een waaier en vleugels liggen niet ver van elkaar vandaan. De waaier wordt opnieuw gebruikt; zo wordt er verband gelegd tussen de deksel en de afbeeldingen op de doos.

Er onstaat een kunstwerk. Iets moois. Hoe zou een buitenstaander de waaiers zien? Zou hij de tanden herkennen? De armband? En de eigenaar en maker van dit werk .... wat zal die straks zien en voelen als de doos -gevuld en wel- in haar vensterbank staat?

Het maakproces doet haar in ieder geval goed: er komen mooie herinneringen naar boven, zo vertelde ze me.

Hieronder nog enkele foto's van het maakproces.

afdruk maken

rollen van de klei

afsnijden en bijwerken

Foto's van het eindresultaat (dat duurt zeker nog een anderhalve maand) volgen. De doos moet drogen, biscuit gebakken, geglazuurd en nog een keer gebakken.

Welke Amateur Kom-ter?

2011-05-21T08:00:00.000-07:00

WAK, Waar staat dat voor?

Weee Aaaa Kaaa:

Wetenschappelijk Aanbevolen Kleurplaat
Warm Anders Koud
Wordt Achterstevoren Krom
Wenselijk Ambachtelijk Koken
Wanstaltig Aantrekkenlijke Kunstenaar

Wereld Andersom Kanook
Wat Als er nou niemand Komt?

WAK staat voor Week van de AmateurKunst.
Ik had het zo bedacht: in iedereen schuilt een kunstenaar. Dat zeg ik niet alleen om mee te kunnen doen, dat meen ik oprecht. En zo, beredeneerde ik, had ik een insteek om mee te kunnen doen aan de WAK. Ik zou in de WAK-week twee keer de deuren opengooien voor belangstellenden en op die momenten een mini-workshop herinneringen maken geven. Deze kunstenaar zou fijn meeliften met de promotie van het WAK ....

Ik beken: deelname aan de WAK heb ik amateuristisch aangepakt. Luiheid was het: de mensen van WAK doen het werk en ik open de deuren. Zo heb ik mezelf én de amateurs voor de gek gehouden.
Want wie wil ik nu bereiken? Waar zitten mijn klanten? Welke promotiekanalen zijn nuttig voor mij? Wie is mijn doelgroep? Dit meeliften was een ongerichte actie met dito resultaat: er kwam niemand .....

Voor mij was de Week van de AmateurKunst Wat Amateuristisch Klooien.

Volgende keer beter! Op naar de open atelier dagen in het najaar; dan verzorg ik de promotie zelf!

Gedenkgoed of geschenkgoed?

2011-05-10T10:21:00.000-07:00

Twitter is een mooi medium. Je kletst wat, laat iets achter, wordt gelezen, doet een aanbieiding, babbel, kletspraat en ... RAAK ... blijkt men geïntresseerd te zijn in gedenkwaardige doosjes. Of ik die ook zou kunnen maken? Wonen ze ook nog om de hoek .....

Bij http://www.oosterhoutdraaier.nl/ draaien ze pennen van hout.
Hele bijzondere pennen zijn het; elke stukje hout gaat tijdens het drogen zijn eigen weg. Elke pen krijgt zijn eigen tekening. Bij @pennendraaier -dat is de twitter account- kan je zelfs een stukje boom uit je eigen tuin inleveren om daar een pen van te laten draaien. Gewoon van een flink stuk snoeihout.

Bij zulke unieke, met hand en hart vervaardigde pennen hoort een verpakking die nieuwsgierig maakt én daarna de pen in het middelpunt zet. En een product van hout vraagt om natuurlijke verpakkingsmaterialen

Ook waren er nog functionele eisen: stevige verpakking. De pennen gaan vaak per post.

En, zo wordt mij bij de tweet-up -zo heet het als 'wij' twitteraars elkaar live ontmoeten. Wist ik ook niet, hebben de kinderen mij ingefluisterd. Waarvoor dank- verteld: er zijn drie lijnen. Er is een pen om te koesteren, een pen als geschenk op een gedenkwaardig moment in je leven en er is De exclusieve pen. En bij die laatste paste 'een bewaardoosje ofzo'.

Mooie opdracht. Eerst rondgestruind in de grote inpakwinkels die ik ken. Wat is er in de handel? Wat kost het? Voldoet het?

De tijdverstreek en zoals dat gaat met vormgeven en ontwerpen ....in mijn hoofd gebeurde er vanalles. Ik zag voorwerpen opnieuw, had bijzondere aandacht voor structuren van materialen die ik eerder niet zag, keek mijn ogen uit naar plantjes die zich ontvouwden, herinnerde me bloemisten .... en op een ochtend werd ik wakker en wist ik het. helemaal geen doosje. Wikkelen!

Een functioneel rolletje moest het worden zonder poespas. En voor elke lijn hetzelfde concept in een verschillende uitvoering.
Een pennenwikkel van verschillende laagjes. Pen beschermd in een prikkelende en feestelijke verpakking en als de verpakking geopend is, ligt de pen op een zacht bedje te stralen.

Niet meteen die ochtend -soms kan dat niet al wil je wel!- maar zo'n dag of 5 later ben ik aan het werk gegaan. Heb prototypes gemaakt en vandaag gepresenteerd. 'Verrassend!', aldus de Pennendraaier.

Ben benieuwd naar het vervolg. Gaat Gedenkgoed ook in Geschenkgoed doen? Het was een goede start. Smaakt naar meer.

Dagje werken in Museum?

2011-04-27T09:20:00.000-07:00

Gisteren met collega kunstenaar naar Eindhoven getogen. Collega en ik, hebben allebei meegedaan aan het Vierkante ei. De kunstprijs voor amateurkunstenaars van de Volkskrant en de NPS http://www.vierkanteei.nl/.

Wij waren niet geselecteerd, maar wie wel? Dat wilde we met eigen ogen aanschouwen.

Voor we in de kelder afdaalde richting vierkante-ei-werken hebben we op de trap staan dralen en kijken. Op de muren waren simpele krachtige humorischtische en rake tekeningen te zien. Bijna steeds als duo. De tekeningen zetten me van het ene been op het andere. En tegelijkertijd was het antwoord duidelijk: het kan anders. Je kan het niet niet anders willen ....

Een kleine, heel kleine selectie, van de muur van Dan Perjovischi:

detail

zo zag het als geheel eruit

detail

Tijd om af te dalen: in het Van Abbemuseum hangen alle geselecteerde vierkante-ei-werken (ik denk zo'n 100!) bijeen in een zaal in de kelder. Mooie werken hingen ertussen. We lazen de motivatie voor selectie. Het is waar; als je je ervoor opent gaan ze leven. Die kunstwerken gaan leven. En als kijker voel je iets van wat de maker je heeft willen vertellen. Er gaat iets stromen tussen het werk en de kijker. 'Intuïtief lezen' noemt Monique Klaassens dat zo mooi bij het project Levensboek http://www.projectlevensboek.nl/

En er moet een markt zijn voor die workshop. Er waren maar liefst twee werken geselecteerd die ik herken als een Levensboek zoals Monique en ik in de workshop aanbieden. Er was de 'Herinneringsmuur' gemaakt door W van der Star. Een muur behangen met herinneringen uit voormalig nederlans-Indië. Veel eet-assosiaties natuurlijk: makan makan. En een koffer vol met schilderijtjes getiteld 'Ouderlijkhuis' over vroeger dagen, gemaakt door een boerenzoon j.a.m. van de ven.. Allebei prachtige werken. En allebei raak voor mij: een boerendochter die met een indisch man op het platteland woont .....

Er moet een markt zijn?! Een markt voor de levensboek workshop ..... en ... vandaag de eerste informatieaanvraag binnen gekregen. Naar aanleiding van mijn ingezonden stuk in een wekelijk regionaal nieuwsblad. Yes!! Promotiewerk loont.

Inspirerend zulke werken. De werken van 'amateur'kunstnaars. Ook voor mijn eigen werk.Werken in het museum: inspiratie opdoen.

De kelder uit, helemaal open en warm van alle mooie kusntwerken die van zich hadden laten spreken, stond ik in eens midden in een installatie van de Koreaanse Surasi Kusolwong. Een prachtige ontmoeting tussen het Oosten en het Westen. Een heel leefbare ontmoeting die je ogen op scherp hield, om verwondering en
verbazing vroeg. Het was veilig en speels in deze nieuwe wereld. Heerlijk. Ga het beleven!

Voor iedereen aan te raden: een dag werken in het museum. Laat de kunstwerken hun werk doen, laat ze stromen en lees ze intuïtief. Laat je inspireren, da's mooi werk!

Als het eens niet zo kunstig gaat .....

2011-04-20T09:10:00.000-07:00

Monique en hebben elkaar al eerder ontmoet. Zo'n dikke maand geleden denk ik. Ik wilde graag informatie over haar project 'Levensboek'. Er gebeurde van alles die keer; er werd veel informatie uitgewisseld. Daarna wilde we samen meer. Samen gingen we workshops geven.

Voortvarend stelde we data vast voor de workshop 'Levensboek'. Ik schreef een stukje waarin ik me voorstel op www.schildercoach.nl, één van monique's site's en we prikte een datum om de workshop 'Gedenkdozen en/of urnen van keramiek' voor te bereiden.

Die voorbereidende datum was eergister. Maandagochtend.
Mooi weer. Daar zaten we dan, het leven kon niet mooier: lekker buiten, uitzicht op ontluikend groen, broodjes -zo noem je ongeopende pakken- klei binnen handbereik, schetsen op papier, warme cappucino, vol ideeen en inspiratie. We maakten plannen om voorbeelden, zeg maar prototypes, voor gedenkdozen, -schalen en urnen te maken. En moeilijk was dat niet; onze woorden en plannen paste in en bij elkaar. Vandaag was de dag om samen kunstig te doen. Co-creeeren ..... wij zagen het helemaal zitten.

En wie nog meer? Wie wilde nog meer creeeren? Waar waren onze klanten? Wie melde zich aan voor het maken van een levensboek? Als er geen ruchtbaarheid aan gegeven wordt? Na anderhalve kop koffie drong het tot ons dat niet de prototypes, maar promotie prioriteit krijgen moest, wilde we die prototypes ooit gaan gebruiken.

Niks spelen met klei dus. Boodjes bleven dicht. Broodjes klei dan, want aan broodjes met kaas waren we nu wel toe. Eten doet het altijd goed bij teleustelling en omschakelen. Want -laat ik het bij mezelf houden- ik baalde er wel van. Ik wilde samen kunstig dpoen!

Het roer ging om. Namen, sites, adressen ... teksten, beeld. Een heel andere 'vergadertaal'. Diezelfde middag heb ik teksten gemaakt. Monique heeft eraan geschaafd, beeld erbij ingebracht, geklooid met de bestanden ... moet wel mooi en uniform en dat laatste lukt niet. Zo dus niet. Balen.
Niet alleen balen ... we blijken inspirerend op elkaar te werken. Zo bleek tenminste een half uurtje later. Onze mails kruisten elkaar: Monique was aan het spelen geweest met een nieuwe extensie terwijl ik een nieuw stuk tekst voor de wekelijkse regionale kranten schreef. Dus toch wel samen aan het werk, al was het niet zo kunstig ...

Nu, twee dagen later is het bijna zover. We gaan de wereld spammen met onze workshop 'Levensboek' maken. Wacht maar af!

En nu wil jij natuurlijk wel eens weten wat het is.

Elk boek is een kunstwerk waarmee de maker iets vertelt over gebeurtenissen en/of dromen in ziin leven. De kijker ´leest´ zo'n levensboek met zijn of haar intuìtie. Start 16 mei, vervolg de drie daarop volgende maandagen. Kijk op http://www.schildercoach.nl/. Voorbeelden van kunstige Levensboeken op http://www.projectlevensboek.nl/

Vertel het voort! En iedereen kan het. Voor iedereen, kunstzinnig of niet, vinden we een vorm voor een kunstig levensboek. Ieder leven is het waard vertelt te worden.

Laatse H19 les?

2011-04-16T15:12:00.000-07:00

Vrijdagochtend. Weer te laat op les. Had me nog zo voorgenomen om vandaag op tijd te zijn ... koffie en een tweet leidde me af. Ja, op tijd, want vandaag is het de laatste les. De laatste les 'Beeldende vorming' van Maaike Gilles op H 19 voor dit seizoen.

Klei-emmer, deegroller, schraper, klopper, mesje en doeken halen. Teruglopend werp ik en blik naar binnen bij 'Platlinks', zo heet het lokaal waar mijn werk geëxposeerd wordt. Kan niet nalaten even naar binnen te lopen en mijn werk opnieuw aan te kijken. Wat vind ik er nu van ... het is lastig om met nieuwe ogen naar je eigen werk te kijken. Nieuwe ogen, ogen die niet meer zien wat je je ooit verbeeldde om te maken. Ogen die werkelijk zien wat er hangt of staat. Ik wil met verse ogen kijken. Ogen die iets voor het eerst zien. Ogen die oude plaatjes loslaten.
En het werkstuk dat voor mijn 'verse' ogen het beste scoort, is het werkstuk dat ik als vanzelf heb gemaakt. Zonder verbeelding, zonder veel gedachten, zonder plaatjes in mijn hoofd. Het ging alsvanzelf. Een mooie verbinding tussen mij en de klei.

Maar goed, vandaag kwam ik iets afmaken: laatste les!

Met hulp pak ik mijn werkstuk uit de kast. Het is groot, hoog en instabiel. Ik boorduur met het nieuwe werkstuk voort op de keramische stukken die ik op H19 geëxposeerd heb. 'Sporen' heten ze. Sporen die ik echt ga achterlaten. Niet alleen symbolisch, ook fysiek. Het is keramiek gemaakt voor die ene plek, niet op een sokkel, niet om de mooïigheid. Het zijn sporen die hun eigen leven (gaan) leiden.

Het nieuwe werkstuk wil ik in een boom hangen. Een keramisch spoor in een boom. Knalrood had ik het gedacht. Maar dat is het nog niet.

Klopt, de foto is 108 graden gedraaid, hangt dus op zijn kop. Maar dat is de enige manier waarop ik kan zien hoe dit spoor hangen gaat. Technisch handigste oplossing.

Terwijl ik aan het werk ben en het werkstuk af maak worden er bloemen uitgedeeld aan Maaike. Ik ben niet de enige die afscheid neemt. Maaike krijgt warme woorden. Terecht: het is een mooi mens. Ze geeft haar cursisten meer dan 'les'. Ze is er op uit om haar cursisten, jong en oud, te raken. Dat doet ze via de klei. Ze laat je kunst maken die je raakt en doet groeien. Mooi!

Dus de laatste les? Ik laat op H19 mijn sporen achter. En ik neem ook sporen mee: sporen die Maaike gezaaid heeft .......

........................... sommige daarvan hangen straks gebakken en wel in de boom.

Kunstenaar met groene broodjes

2011-04-07T05:28:00.000-07:00

Gister om persaandacht gevraagd en gekregen. Het was een last-minute actie. De kunstexpostitie binnen het thema Groentiendaagse van de bieb in Oosterhout zou ik maken in ruil voor aandacht in de media .....
Die afspraak bleek 'vergeten'. Zo gaat dat met vergeten groen. Ik kon daar zelf nog wel wat aan doen, leek me beter dan bozig en gefrustreerd worden. Via twitter al eerder die week aan volgers gevraagd of ze trek hadden in groen brood, of ze dat aandurfde. Dit wekte de nieuwsgierigheid van Nicole Andries, journaliste van plaatselijke krant. Dat vond ik genoeg vraag om aanbod te leveren!

Gisteren in één uur tijd drie pakken broodmix, klontjes boter en handwarmwater met druppels kleurstof omgetoverd in gifgroene broodjes. Een stuk of tachtig denk ik. Het was hard werken. De zon werkte me: met zulke temperaturen wil het brood achter glas in de serre wel reizen. Wat niet meewerkte was het snijapparaat in de bieb zelf: rafelige randen aan mijn 'visitekaartjes'. Maar daar toog ik met mijn zilveren schaal, gevuld met 2 groene appels (giftig?), komkommer en groene broodjes door de bibliotheek.

Druk was het niet, maar ik kreeg wel alle aandacht. Vieze gezichten. verbaasde gezichten, ontwapende gezichten, vragende gezichten, vanalles heb ik gezien... de meesten vertrouwde het uiteindelijk wel en namen een broodje. En weer die gezichten: proef ik nu wat ik zie?
Journaliste erbij, fotograaf erbij ... het ging goed en was leuk. Leuke reacties, leuke vragen. Maar druk was het niet. Even voor vijven naar buiten met het blad en zeker nog 40 gifgroene broodjes. Op de markt in Oosterhout was veel trek: het werden zoete broodjes. Ook daar leuke reacties en vragen. Ben benieuwd wat het gaat opleveren!

Artikel BNdeStem over art-performance groentiendaagse

Landart naar binnen

2011-04-06T14:11:00.000-07:00

Maandagochtend vroeg al stond ik met vuilniszakken gevuld met bladeren en hooi voor de deur van de centrale bieb in Oosterhout. In grote bakken zaten de houtsnippers en voor het meer romantische aspect had ik emmertjes gevuld met allerlei kleuren bloemblaadjes. 't paste net in mijn koekenblik. Ik had toegezegd mee te doen aan de Oosterhoutse Groentiendaagse. Ik zou de vitrines vullen op de eerste etage ... Kunst in vitrines?! Voor mij vloekt dat, is jakkie bah. Had al van alles geprobeerd met 'groene' foto's. Iets om de vitrines ruimte te laten innemen. Afgelopen donderdag wist ik het! Groen, groeien en leven. Groen, geel, blauw en andere kleuren. Oud groen zou ik gebruiken om de vitrines te vullen. Hooi, herfstbladeren en ... compost met regewormen. (Dat laatste heb ik toch maar vervangen door houtsnippers. Heb een halve dag staan hakselen). Drie hoge vitrines gevuld. Landart in een vitrine! Van de lage vitrines grote appeltjesgroene kijkdozen gebruikt. De 'ogen' van de kijkdoos is het Oosterhoutse 'logo'. In de kijkdozen liggen bloemblaadjes in allerlei kleuren. Het was een lange dag, pielen met het vloeipapier, hooi dat inklinkt, net te weinig bladeren (dat laatste ga ik morgen bijvullen) met een mooi resultaat. Al veel positief commentaar gehad op het oude groen in de vitrines van het personeel. Misschien woensdag as groene broodjes uitdelen in de bieb: nu de landart naar binnen gebracht is is het misschien wel tijd voor artperformance in de bieb?